Paryskie wykłady o literaturze słowiańskiej prowadzone przez Adama Mickiewicza w języku francuskim w latach 1840-1844 były wydarzeniem kulturalnym i politycznym tamtych czasów. Dziś uważa się je za pierwszą literacką i kulturową historię Słowian. Diachroniczna relacja rozciąga się od (mitycznych) początków tradycji pisanej, średniowiecza, renesansu i oświecenia do romantyzmu. Mickiewicz analizuje autorów poszczególnych epok, opracowując poetyckie i ideologiczno-historyczne cechy ich dzieł, osadzając je w odpowiednich kontekstach literackich i historycznych oraz łącząc je z tradycją zachodnioeuropejską. Pod względem metodologicznym relacja jest zorientowana porównawczo i charakteryzuje się polifonią. Głosy z historii, filozofii, religii i polityki wpływają do dyskursu o literaturze słowiańskiej, obiecując ekscytujące doświadczenie czytelnicze. Praca prezentowana jest w trzytomowym, obszernie opatrzonym przypisami wydaniu.
