Sprawiedliwość i polityka. Działalność Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich/Hitlerowskich w Polsce 1945-1989
Koniec II wojny światowej przyniósł w niemal całej Europie falę rozliczeń z niemieckimi zbrodniarzami wojennymi w Polsce i innych krajach. Powojenne uzależnienie Europy Środkowo-Wschodniej od Moskwy uniemożliwiło jednak jakiekolwiek badanie radzieckich zbrodni wojennych i negatywnie odbiło się na kształcie rozliczeń z nazizmem.
Czołową rolę w wysiłkach mających na celu zbadanie zbrodni wojennych i ukaranie sprawców odgrywała w latach 1945-1989 Główna Komisja Badania Zbrodni Niemieckich/Hitlerowskich w Polsce. Komisja odegrała czołową rolę w przygotowywaniu materiałów do procesów przeciwko czołowym zbrodniarzom, jak Rudolf Heß i Amon Göth i ukształtowaniu podstaw prawnych rozliczeń.
Z drugiej jednak strony instytucja ta była uzależniona od władz i niekiedy wykorzystywana w kampaniach propagandowych. Na jej funkcjonowanie rzutowała także oficjalnie lansowana „przyjaźń” pomiędzy Polską a NRD i jednocześnie niechęć do RFN.
